محققان در دانشگاه کلرادو بولدر در حال طراحی شبکه ای هستند تا بتوانند به کمک آن اینترنت را از زمین به فضا و منظومه ی شمسی گسترش دهند.این شبکه که به DTN معروف است دسترسی به اینترنت را برای سرنشینان سفینه های فضایی در سراسر منظومه ی شمسی از جمله مسافران مریخ و ماه فراهم کند.

کوین گریفورد با اشاره به میان سیاره ای بودن این شبکه اینترنتی می گوید: در واقع ایجاد ارتباط بین یک سفینه فضایی و زمین تا به حال بیشتر شبیه به سیستمی بوده که در سیستم های بی سیم استفاده می شده است .

 

 

کماکان در حال حاضر اپراتورهای مخابراتی باید به طور دستی تنظیم کنند که کدام لینک در چه زمانی و چه مکانی بین کدام سفینه و زمین فراهم شود، هنگامی که تعداد فضاپیماها زیاد شود این سیستم بسیار هزینه بر و وقت گیر خواهد بود.برای بازگشت به ماه و ساکن شدن بر سطح آن باید به دنبال سیستمی مخابراتی بادوام و پیوسته باشیم تا ماه نشینان بتوانند به طور مداوم با مدارگرد تنظیم کننده و در نهایت زمین, ارتباط برقرار کنند ولی پروتکل های اینترنت امروزی به معنای ارتباط مداوم بین میزبان و کامپیوترها در فضا کمی مسئله ساز است و در حال حاضر از سیستم نوبتی استفاده می شود.در سیستم جدید تاخیرهایی که بر اثر حرکت فضاپیما و پنهان شدن پشت سیارات یا اقمار حاصل می شود دیگر مشکل ساز نخواهد بود چراکه اطلاعات در هر لحظه ذخیره می شوند و از بین نمی روند و این روند تا فرصت بعدی برای ایجاد ارتباط ادامه می یابد.در نوامبر 2008 ناسا برای نخستین بار DTN را درفضاپیمای EPOXI که در فاصله ی 20 میلیون مایلی زمین بود آزمایش کرد و تصاویری را به وسیله ی شبکه ی عمیق فضایی (Deep space network) دریافت کرد.

 

ویراستار : احمد الستی