گروهي از پژوهشگران انگليسي به تازگي دومين شفق قطبي سياره زحل را كشف كرده و هم چنين شرح مكانيزم اين رويداد را بیان کرده اند. نتايج اخير اين گروه نشان مي دهد كه دومين شفق قطبي زحل، بيش تر از آنكه همانند شفق هاي قطبي زمين باشد، به شفق هاي قطبی سیاره مشتري شباهت دارد.

شفق هاي قطبي هنگامي روي مي دهند كه ذرات ذخيره شده، در ميدان مغناطيسي يك سياره و اتمسفر آن، جريان يابند. در زمين، بادهاي خورشيدي موجب پديد آمدن اين ذرات مي باشند. تحولاتي كه در خورشيد روي مي دهند، شدت اين جلوه هاي زيبا را كنترل مي كنند كه مي توانند مشكلاتي را نيز از قبيل اختلالات ماهواره اي و ايجاد اشكال در نحوه توزيع برق، پديد آورند.
با وجود اين در سیاره مشتري، منبع اصلي اين ذرات، قمرهاي آن هستند. به ويژه قمر يو كه تقريبا در هر ثانيه، 1 تن ماده آتشفشاني به بيرون از سطح خود پرتاب مي كند. برخي از اين مواد به صورت يونيده (پلاسما) درآمده، به ميدان مغناطيسي مشتري كشيده مي شوند و در يك صفحه پلاسمايي به دور سياره مي چرخند.
اما همانطور كه ذرات پراكنده مي شوند، ميدان مغناطيسي ضعيف تر مي شود و اين فرو ريختگي سبب مي شود كه ذرات، به اتمسفر مشتري سقوط كنند و يك شفق قطبي را پديد آورند. هنگامي كه اولين شفق قطبي در زحل مشاهده شد، منبع اوليه ذرات آن نامعلوم بود . تام استالارد از دانشگاه ليسستر اينگونه شرح مي دهد : " در رابطه با زحل، دانشمندان مطمئن نبودند كه آيا شفق قطبي از بادهاي خورشيدي  تشكيل شده يا از ذراتي كه در خود سياره وجود دارد، سرچشمه گرفته است.هنگامي كه ما دومين منطقه شفق هاي قطبي در زحل را كشف كرديم، متوجه شديم كه اين شفق قطبي برخلاف نمونه اوليه آن همانند  شفق هاي قطبي مشتري رفتار ميكند. "
مدل سازي شفق هاي قطبي در سیاره مشتري و زحل نشان مي دهد كه هر دو شفق هاي قطبي موجود در موقعيت هايي رخ مي دهند كه چرخش بين سياره و صفحه پلاسمايي فرو ريزد. استان كولي (Stan Cowley ) نيز از دانشگاه ليسستر گفته است : " اكنون مي توان گفت كه برخي از شفق هاي قطبي زحل، همانند مشتري بوده و داراي مراحل ساختاري مشترك مي باشند. علاوه بر اين، كشف ما از دومين شفق قطبي زحل اين نويد را مي دهد كه ما مي توانيم به جستجوي شفق هاي قطبي در نواحي قطبي مشتري نيز بپردازيم "
اين تحقيقات از داده هاي جمع آوري شده توسط تلسكوپ فرو سرخ ناسا (NASA’s InfraRed Telescope Facility ) به دست آمده و شفق قطبي مهم زحل با استفاده از تلسكوپ فضايي هابل مورد مطالعه قرار گرفته است.