بررسی های انجام شده بر روی یکی از صخره های ماه که در مأموریت آپولو 17 جمع آوری شد ، در حل معمای دیرینه ماه بسیار کار آمد بود. محققان از موسسه ی تکنولوژی ماساچوست (MIT) بررسی های بسیار دقیقی بر روی قدیمی ترین صخره ماه از کلکسیون آپولو انجام دادند .

 مشاهده علائم مغناطیسی در این صخره ، دلیل محکمی برای اثبات این موضوع است که 4.2 میلیارد سال پیش ماه ، هسته ای مایع داشته و موجب ایجاد یک میدان مغناطیسی بسیار قوی شده است.
پیش از مأموریت های آپولو ، بسیاری از دانشمندان تصور می کردند که ماه همواره سرد بوده است.آپولو ثابت کرد که جریانات عظیم مواد مذاب آتشفشانی در سطح ماه وجود داشته اما این فرضیه که آیا این مواد باقی مانده اند ، همواره مورد بحث قرار گرفته است.چطور ممکن است صخره های ماه خاصیت مغناطیسی داشته باشند و ماه هسته ی مغناطیسی نداشته باشد؟!

 

 

صخره ی آپولو با ترکیب رنگی از کریستالهای سبز روشن و سفید شاید زیباترین صخره ی ماه باشد .دانشمندان با استفاده از دستگاه بسیار دقیقی که خواص مغناطیسی این صخره را اندازه گیری می کرد توانستند با جزییات بیشتری به مطالعه آن بپردازند.با استفاده از داده های به دست آمده علایم مغناطیسی دیگر نیز در دشت های مغناطیسی آشکار شدند که در اثر برخوردهای عظیم در ماه ایجاد شده اند.اما آنچه در صخره ی مورد نظر مشاهده شد نشان می دهد که این خاصیت به مدت بسیار طولانی در یک محیط حفظ شده است.