40 سال پیش بود و زمانی که فضانوردان با فضا پیماهای آپولو به سوی ماه می رفتند، از طریق سیستم رادیویی گزارش هایی عجیب را در مورد مشاهده ی برق نور،حتی زمانی که چشمانشان بسته بودند را ارسال می کردند...اکنون ما دریافته ایم که آن ها پرتوهای کیهانی هستند و از منابعی خارج از منظومه ی شمسی ساطع می شوند و به طور مداوم اتمسفر زمین مورد حمله ی آن ها قرار می گیرد،آن ها آن قدر پر انرژی هستند که حتی پس از گذر از جو دستگاه های الکترونیکی ما را تحت تاثیر قرار دهند.
.پرتوهای کیهانی که از کهکشان خودمان راه شیری می آیند بیشتر از پروتون تشکیل شده اند.این پروتون ها با نهایت سرعت یعنی سرعت نور حرکت می کنند.چنین سرعتی باید توسط یک شتاب دهنده ی عظیم به وجود آید،این کاری است که بر روی زمین توسط شتاب دهنده ی عظیم ذرات در CERN انجام می شود ولی در کهکشان راه شیری چه؟شتاب دهنده های فضایی در کهکشان ما چیزی نمی توانند باشند به جز نواخترها یا ستاره هایی که منفجر و نابود می شوند. سحابی RCW 86 باقیمانده ی نواختری است که انفجار آن در سال 185 پس از میلاد مسیح ثبت شد.اکنون دانشمندان با بررسی آن دریافته اند که آن یک منشا پرتوهای کشنده ی کیهانی است.وقتی که یک ستاره منهدم می شود،بخش اعظمی از انرژی آن صرف شتاب دادن به ذرات می شود.ستاره شناسان کشف کرده اند که باقیمانده ی نواختری RCW 86 که در فاصله ی 8200 سال نوری از ما قرار دارد و در سال 185 پس از میلاد مسیح توسط منجمان چینی ثبت شد یکی از منابع این پرتو ها است.این قدیمی ترین ثبت نواختر در تاریخ نجوم می باشد.
ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ بسیار بزرگ در اروپا دمای گاز درست پیش از موج ضربه ای و همچنین سرعت خود موج ضربه ای را اندازه گیری کردند که دما در حدود 30 میلیون درجه ی سلسیوس بود.این دمای بسیار زیادی است ولی با توجه به سرعت موج ضربه ای انتظارات بسیار بیشتر از این و در حدود نیم میلیارد درجه بود.این انرژی گم شده همانی است که به ذرات باردار شتاب داده و پرتوهای کیهانی را به وجود آورده است.
