فشار معمول باد خورشیدی از اواسط دهه 1990 بیش از 20% کاهش یافته است. Dave McComas از موسسه ی تحقیقاتی تگزاس گفت:" از زمانی که ما 50 سال پیش شروع به بررسی باد خورشیدی کرده ایم این ضعیف ترین حالت باد خورشیدی است که روی داده است." فشار معمول باد خورشیدی از اواسط دهه 1990 بیش از 20% کاهش یافته است. Dave McComas از موسسه ی تحقیقاتی تگزاس گفت:" از زمانی که ما 50 سال پیش شروع به بررسی باد خورشیدی کرده ایم این ضعیف ترین حالت باد خورشیدی است که روی داده است."حسگر بادخورشیدی SWOOPS در فضاپیمای Ulysses میزان کاهش را اندازه گرفت.این فضاپیما در سال 1990 پرتاب شد و خورشید را در یک مدار نادر ، جایی که هر دوقطب خورشید به همراه استوا در معرض دید است ، دور می زند.
تصویر 1:اندازه گیری های Ulysses از باد خورشیدی - خطوط منحنی سبز رنگ نمایانگر میزان باد خورشیدی در 1998-1992 و خطوط منحنی آبی رنگ بر بادهای خورشیدی کم فشار در سالهای 2008-2004 دلالت دارند.
نکته ی عجیب این است که سرعت میلیونها مایل بر ساعت باد خورشیدی به مقدار زیادی کاهش نیافته است- تنها 3% این تغییر در فشار ناشی از کاهش دما و جرم است.باد خورشیدی 13% سردتر و 20% کم جرم تر شده است.Arik Posner ، دانشمند برنامه ی Ulysses ناسا در این باره می گوید:" آنچه ما می بینیم یک روند طولانی مدت است ، کاهشی پایدار در فشار که زمانی در اواسط دهه 1990 آغاز شد."
این رویداد چقدر غیر عادی است؟
ما تنها باد خورشیدی را از سال های اولیه ی عصر فضا از اوایل دهه 60 تاکنون بررسی کرده ایم.در طول این زمان ، این رویدادی نادر است. باد خورشیدی منظومه شمسی ما را در بر گرفته است و با کره ی خورشیدی آغاز می شود. کره ی خورشیدی میدانی مغناطیسی است که از خورشید سرچشمه گرفته و توسط باد خورشیدی تا ابعاد بسیار عظیمی متورم می شود. همه سیارات، از عطارد گرفته تا پلوتو و فراسوی آن در این بخش قرار می گیرند.کره خورشیدی اولین سپر دفاعی منظومه شمسی در برابر پرتوهای کیهانی است. ذرات پر انرژی خارج شده از سیاهچاله ها و ابرنواخترها سعی در وارد شدن به منظومه شمسی را دارند اما توسط میدانهای مغناطیسی کره ی خورشیدی منحرف می شوند.
تصویر 2: کره ی خورشیدی
باد خورشیدی به اندازهی گذشته کره ی خورشیدی را متورم نمی کند .این یعنی پوشش کمتر در برابر پرتوهای کیهانی .علاوه بر این ، فضاپیمای Ulysses آشکار ساخته است که میدان مغناطیسی خورشید نیز از اواسط دهه ی 1990 بیش از 30% ضعیف شده است.این امر ، پوشش طبیعی را حتی بیشتر کاهش می دهد .داده های منتشر نشده از این فضاپیما همچنین نشان می دهند که پرتوهای کیهانی اطراف زمین که شامل الکترونهای بسیار پر انرژی (GeV) هستند 20% افزایش یافته اند.این ذرات اضافه ساکنین کره ی زمین را تهدید نمی کنند زیرا اتمسفر غلیظ زمین و میدان مغناطیسی سیاره ای ، لایه های بشتری برای دفاع از ما تهیه کرده از ما محافظت می کند.اما به هر حال این پرتوهای کیهانی اضافه نتایجی به دنبال خواهند داشت.اگر این روند ادامه داشته باشد ، فضانوردان بیشتر در معرض این پرتوها قرار خواهند گرفت.همچنین فضاپیماها و ماهواره ها در با خطر آسیب جدی روبرو خواهند شد که ناشی از پرتوهای کیهانی است.
تصویر 3: دما و جرم الکترونهای موجود در باد خورشیدی از اواسط دهه ی 1990 کاهش یافته است.
برخی از تاثیرات مهم این رویداد ممکن است توسط 2 فضاپیمای ویجر ناسا آشکار شده باشد.پس از سفری 30 ساله ، این دو فضا پیما هم اکنون در لبه ی منظومه شمسی قرار دارند و با کوچکتر شدن کره ی خورشیدی ، ممکن است ویجرها به زودی خودشان را به طور کامل خارج از منظومه شمسی بیابند و در همان حال که در فضای بین ستاره ای قرار گرفته اند ، به داخل نگاه کنند.هیچ فضاپیمایی تاکنون از کره ی خورشیدی خارج نشده است و هیچ کس نمی داند که این دو فضاپیما آنجا چه چیزی خواهند یافت.
ناسا هم اکنون در حال طرح ریزی برای پرتاب فضاپیمایی جدید با نام IBEX است.(کاوشگر مرزی بین ستاره ای ) که قادر به بررسی ابعاد کره ی خورشیدی بدون سفر به لبه ی منظومه شمسی می باشد و ممکن است بتواند کوچک شدن کره ی خورشیدی و خروج ویجر ها را آشکار سازد.
