خبر فوری : انفجار ناگهانی روشنایی دنبالهدار 220P/McNaught؛ افزایش درخشندگی ۸ هزار برابری در چند روز رصدگران آسمان از وقوع یک فوران غیرمنتظره در دنبالهدار 220P/McNaught خبر میدهند.
در اثر این فوران، دنبالهدار در مدت تنها چند روز حدود ۸ هزار برابر درخشانتر شود و از یک دنبالهدار کمنور و کمتر شناخته شده به هدفی مناسب برای تلسکوپهای آماتوری تبدیل شود. «جرالد رهمان» و «مایکل یگر»، دو اخترعکاس شناختهشده، در سوم ژوئن ۲۰۲۶ (13 خرداد 1405) موفق شدند تنها دو روز پس از وقوع این فوران، از دنبالهدار 220P/McNaught در آسمان نامیبیا تصویربرداری کنند. به گفته رهمان، روشنایی دنبالهدار به اندازهای افزایش یافته بود که با وجود نور مزاحم ماه نیز بهخوبی قابل ثبت بود.
علت دقیق این افزایش ناگهانی روشنایی هنوز مشخص نیست، اما اخترشناسان احتمال میدهند که نزدیک شدن دنبالهدار به حضیض خورشیدی (نزدیکترین فاصله به خورشید) عامل اصلی این رویداد باشد. این دنبالهدار قرار است در ۱۴ ژوئن (14 خرداد 1405) به فاصله حدود ۱٫۵۶ واحد نجومی از خورشید برسد. افزایش گرمای خورشیدی میتواند موجب ایجاد شکاف در هسته یخی دنبالهدار شده و فوران گستردهای از گاز و غبار را به فضای اطراف پرتاب کرده باشد؛ پدیدهای که به افزایش چشمگیر روشنایی آن منجر شده است.
با وجود بزرگی این فوران، رکورد تاریخی درخشندگی دنبالهدارها همچنان در اختیار دنبالهدار هولمز (17P/Holmes) است. این دنبالهدار در اکتبر ۲۰۰۷ طی یک فوران استثنایی حدود ۱۴ قدر روشنتر شد و درخشندگی آن نزدیک به ۵۰۰ هزار برابر افزایش یافت. در آن زمان، ابر گازی اطراف هولمز به اندازهای گسترش یافت که قطر ظاهری آن برای مدتی از خورشید نیز فراتر رفت.
در حال حاضر دنبالهدار 220P/McNaught با قدر حدود ۸ میدرخشد؛ بنابراین مشاهده آن با چشم غیرمسلح امکانپذیر نیست، اما تلسکوپهایی با دهانه ۱۵ سانتیمتر (۶ اینچ) یا بزرگتر میتوانند آن را بهصورت لکهای مهآلود و کمنور آشکار کنند.
راهنمای رصد
علاقهمندان به رصد این دنبالهدار باید پیش از طلوع خورشید و در ساعات پایانی شب به افق شرقی نگاه کنند. دنبالهدار در محدوده صورت فلکی حوت (ماهی) قرار دارد و فاصله زاویهای چندانی با سیاره زحل ندارد. شرایط رصدی در روزهای منتهی به حضیض خورشیدی میتواند فرصت مناسبی برای دنبال کردن تغییرات احتمالی بعدی این جرم آسمانی فراهم کند.
لینک راهنمای رصد آنلاین را اینجا کلیک کنید.
