باد خورشیدی(رشته ای از ذرات بار دار) با جو فوقانی زهره برخورد می کند و ذزات را به فضا انتقال می دهد. دانشمندان علوم سیارات تصور می کنند که سیاره زهره بخشی از آب خود را از این طریق از دست داده است.

فضاپیمای ونوس اکسپرس در حال انجام مطالعاتی گسترده پیرامون رویدادهای شگفت انگیزی که در این سیاره روی می دهد ، می باشد. این فضاپیما همچنین در بخشی از سیاره که روز است اولین آشکار سازی که یک فقدان اتمسفری را نشان می دهد انجام داده است. سال گذشته ونوس اکسپرس آشکار کرد که فقدان اتمسفر بیشتر در شب مشاهده می شود.این کشفیات در کنار یکدیگر دانشمندان را  به توجیه اتفاقی که برای آب موجود در زهره روی داده ، نزدیک می کند زیرا به نظر می رسد که زهره نیز مانند زمین در گذشته آب فراوان داشته است.

 

 

یکی از دستگاههای فضاپیما ، گاز هیدروژنی را که به هنگام روز از این سیاره مشاهده شده ، آشکار ساخته است. ونوس اکسپرس در مسیری بیضی شکل حرکت می کند و بر فراز دو قطب این سیاره قرار می گیرد. آب یک مولکول اصلی در زمین است زیرا حیات را ممکن می سازد.اخترشناسان معتقدند که دو سیاره زمین و زهره احتمالا در آغاز به یک اندازه آب داشته اند زیرا در دو سیاره تقریبا به یک اندازه بوده و در یک زمان شکل گرفته اند ، هرچند امروزه می دانیم که بسیاری از ویژگی های این دو سیاره خاکی با یکدیگر تفاوت زیادی دارد. اتمسفر و اقیانوس های زمین ، 100000 برابر کل آب موجود در زهره را شامل می شوند و همچنین جمعی از محققان دریافته اند که به هنگام روز ، زهره در  هر ثانیه 1024×2 هسته هیدروژن از دست می دهد.یکی از دستگاههای تحلیلگر ونوس اکسپرس نشان داد که به هنگام شب فقدان هیدروژن و اکسیژن به شدت مشاهده می شود.
از آنجایی که آب از دو اتم هیدروژن و یک اتم اکسیژن تشکیل شده است ، این مشاهده اشاره به تجزیه آب در اتمسفر زهره دارد.خورشید نه تنها نور و گرما را در فضا می گستراند ، بلکه همواره بادهای خورشیدی را نیز پراکنده می کند. باد خورشیدی میدانهای مغناطیسی و الکتریکی را در منظومه شمسی  می پراکند. بر خلاف زمین ، زهره میدان مغناطیسی تولید نمی کند .میدان مغناطیسی ، از اتمسفر زمین در برابر بادهای خورشیدی محافظت می کند. نتایج به دست آمده نشان می دهند که ممکن است دو برابر آنچه ما فکر می کنیم ، در جو فوقانی زهره ، هیدروژن وجود داشته باشد.اما سر چشمه آن مشخص نیست