اگر شما درون خانه خود نشسته باشید نمی توانید بگویید از بیرون خانه چگونه است و این همان وضعیتی است که ما در مورد کهکشان راه شیری داریم. تعداد زیادی کهکشان مارپیچی وجود دارد که ما آنها را مشاهده می کنیم، ولی این موضع به مانند آن است که از درون پنجره، خانه های دیگر را مشاهده کنیم و این موضوع باعث نمی شود که بگوییم کهکشان راه شیری به مانند کهکشان دیگری است.

ستاره شناسان با بررسی اطلاعات دریافتی و نقشه های جدیدی که از ستاره های کهکشان راه شیری به دست آمده، توانستند تصور قدیمی که درباره کهکشان خودمان بوده را متحول کنند. برطبق تصوری که در گذشته بوده کهکشان راه شیدی دارای چهار بازو بوده است. اما تحقیقات جدید این موضوع را رد می کند و برای کهکشان راه شیری تعداد 2 بازو را مشخص کرده است. این یافته جدید را مدیون تلسکوپ فضایی اسپیتزر هستیم، که در طیف فروسرخ فعالیت می کند. اسپیتزر توانست از میان گاز و غباری که صفحه راه شیر را برای ما غیر قابل مشاهده کرده بود، آشکار سازد.
عکسهای قبلی گرفته شده از راه شیری در ابتدای سال 1950 گرفته شده است. این دقیقاً همان زمانی است که ستاره شناسان از رادیو تلسکوپ، برای یافتن اثری از بازو های مارپیچی کهکشان استفاده می کردند.
آنها بر روی گازهای میان ستاره ای  تمرکز می کردند. این موضوع باعث شد که  راه شیری از این نظر دارای 4 بازوی بزرگ مشخص شود. بازوهای : سپر،قنطورس، قوس و پرساووش. منظومه شمسی در یک بازوی فرعی کوچک به نام شکارچی قرار دارد که بین بازوی قوس و برساووش است.

 

 

در سال 2005 ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ مادون قرمز به درون گازها و غبارهای کهکشان نگاهی انداختند، تا بتوانند آن را بیشتر مورد مطالعه قرار دهند. آنان به این نتیجه رسیدند که، مرکز کهکشان راه شیری از ما نسبت به باورهای قبلی دورتر می باشد. اسپیتزر در طی مدت فعالیت خود تعدا 800.000 عکس از کهکشان راه شیری در طیف فروسرخ گرفته است. در این تصاویر تعداد 110 میلیون ستاره ثبت شده است. بررسی ستاره ها بر اساس چگالی آنها بوده است و نشان داد که هر چه به سوی صورت فلکی سپر و قنطورس پیش می رویم چگالی ستاره ها افزایش می یابد، اما این موضوع در صورت فلکی قوس این گونه نبود.