در هفته آینده ناسا سفینه ی طراحی شده خود را به منظور پرتاب؛ از کالیفرنیا به پایگاه فضایی کندی منتقل می کند تا برای پرتاب آن در 24 آوریل گامی موثر برداشته باشند "ماهواره مشاهده و بررسی دهانه های برخوردی بر روی ماه" که به اختصار آن را LCROSS هم می نامند راه پر پیچ و خمی را برای رسیدن به ماه در پیش داردهمچنین LCROSS شامل دما سنج و دستگاه اندازه گیری میزان تشعشات هسته ای ساطع شده از سطح ماه و و دستگاه های ساده حفاری در سطح ماه است.
تمامی بسته ها ظرف مدت 4 روز به ماه انتقال داده می شوند و در مدت چند ماه در مدار قرار می گیرند و تحقیقات برای پیدا کردن مسیر های به هم فشردگی مواد در ماه به طور رسمی آغاز می شود. در اوایل آگوست LCROSS در دو مرحله به ماه نزدیک می شود در مرحله نخست راکت خود را – که به اندازه ی یک اتومبیل است – از مدارگرد جدا کرده و به سرعت آن را به سمت ماه روانه می کند و البته سرعتی حدود 9000 کیلومتر در ساعت خواهد داشت و در واقع با این عمل قمست قطب شمال ماه نشانه گرفته می شود، قسمتی که اغلب از نظرها پوشیده شده بود.در فشردگی که واقع در قطب شمال است انتظار می رود که 220 تن ماده از سطح ماه آزاد شود والبته این مقدار به اندازه ای خواهد بود که تا 50 کیلومتر از سطح ماه هم پیش می رود بطوریکه با تلسکوپ های زمینی قابل رویت خواهد بود.
سپس LCROSS خود به سمت ماه پرواز می کند و در یک نمایش دیدنی به سطح آن برخورد می کند اما قبل از آنکه بر اثر برخورد از بین برود اطلاعات بسیار خوبی را به زمین مخابره خواهد کرد.البته ماهگرد اکتشافاتی به طور دقیق به این رویداد چشم می دوزد و دیگر سفینه های واقع در ماه هم آن را یاری خواهند کرد
بودجه 79 میلیون دلاری این پروژه بسیار تعجب انگیز است چون اکثر از وسیله های تکنولوژی علمی همراه با آن در بسیاری از ابزار های علمی موجود است این سفینه همچنین یک مدل ساده از ماموریت بسیار بزرگ در آینده است که می تواند با بهره مندی از تکنولوژی روز دنیا بسیار سریع تر و هدفمند تر عمل کند.
داشتن اطلاعات درباره آب بر روی ماه می تواند بسیار سودمند باشد چراکه ماه میتواند مانند یک پایگاه پرتاب موشک به مریخ کمک کند و یا اینکه با جاذبه نسبتا کم ماه (یک ششم زمین) می تواند باعث استفاده از موشک های ضعیفتر برای رسیدن به زمین باشد زیرا دیگر جاذبه کمتری برای رها شدن نیاز است. همچنین هیدروژن موجود در سطح ماه می تواند به عنوان سوخت سفینه ها قابل استفاده باشد و هزینه های پرتاب آن را تا حد بسیار زیادی کم کند.
